De Volkskrant gekocht, voor 2,95....

Gepost door: Corry Gepost op: 20 mei 2006 | 0 Reacties

Tags: , ,

Tja, dat is de prijs voor het feit dat mijn krant ook een reisje achter de rug heeft. Per vliegtuig naar Athene en dan per bus naar Nafplion, schat ik in. En daar heeft hij dan een dag over gedaan, zodat ik vandaag, zaterdag, de krant van vrijdag lees. Geen probleem, ik volg het Nederlandse nieuws toch nauwelijks, dus wat maakt het uit dat ik een dagje later lees over de beroering die minister Verdonk heeft veroorzaakt met haar uitspraken. Het nieuws over Ayaan stuurde iemand mij in telegramstijl toe, waarna ik even op de site van de Volkskrant heb gekeken ‘wat er nu allemaal aan de hand was’. Ach ja, ik zal eerlijk zijn, het Nederlandse nieuws is verder van mij verwijderd dan de kilometers afstand tussen Nederland en Griekenland verantwoorden. Ik creëer hier gewoon mijn eigen nieuws voor een poosje en volg dat van Griekenland op (figuurlijke) afstand; ik beheers de taal nog onvoldoende om alles in de nieuwsuitzending te snappen. De grote lijnen krijg ik wel mee, maar daar houdt het ook mee op. De krant die ik af en toe koop gaat iets beter, want dan ligt mijn woordenboek ernaast…


Maar goed, ik heb dus vandaag voor de tweede keer een Nederlandse krant gekocht, in negen weken. En dat terwijl ik in mijn twee- of driewekelijkse vakanties toch gewoonlijk twee à drie kranten koop! Toegegeven, in een aantal plaatsen heb ik er wel al een keer naar gezocht, maar meestal is alleen De Telegraaf verkrijgbaar. Maar sinds kort dan toch ook de Volkskrant, hier in Nafplio. Teken misschien dat het seizoen nu echt begonnen is.

Komkommertijd (en courgette-, marouli-, tomatentijd)
Zaterdagochtend is het markt in Nafplio. Een marktje als een echte laïki agora, een volksmarkt. Er is van alles te krijgen, maar vooral veel groente en fruit. Er lopen vrijwel uitsluitend Griekse vrouwen en hier en daar een verdwaalde toerist. Een geschreeuw, getrek en geduw van jewelste. Ik verdeel mijn inkopen over vijf kramen en sla een weekendvoorraad in van courgettes, komkommer, tomaten, lente-ui, marouli, sinaasappels, aardbeien en abrikozen. Van deze laatste eet ik meteen zowat de helft op. Superheerlijk, eindelijk weer een abrikozen die smaken zoals abrikozen zouden moeten smaken! Daarna ga ik koffie drinken bij het café in het parkje ernaast. Dat is gevestigd in het oude stationsgebouw en normaal gesproken een trendy café waar voornamelijk Nafplioten komen. Nu vooral bevolkt door enkele mannen die hun ochtendkoffie nuttigen en vooral veel vrouwen met héél veel plastic tasjes en boodschappenmandjes op wielen. Nu nog even mailen en dan terug naar het appartement. Het is één uur en al behoorlijk warm. Op internet lees ik dat het eind volgende week zelfs 35 graden of warmer wordt! En dat voor mei, je hoort hier iedereen ook al klagen dat het ‘poli zesti’ (erg warm) is.

Het reisboek
De boekenbijlage van de Volkskrant gaat (onder andere) over de uitreiking van de de Bob den Uyl-prijs, de jaarlijkse prijs voor het beste reisboek. Ondanks dat velen voorspellen dat in deze tijd (internet, en alles is al ontdekt..) het reisboek bijna ter ziele is, komen er jaarlijks toch een respectabel aantal nieuwe op de markt. Zowel vanuit het journalistieke als literaire genre, klaar om door reisbeluste, of misschien meer droombeluste, lezers te worden verslonden. Heerlijk toch, om even weg te dromen in verre, of in elk geval andere streken? Hoewel, eerlijk is eerlijk, ik het wel eens ben met de schrijver van het artikel dat in veel reisboeken het blijkbaar een must is om allerlei avontuurlijke dingen te beleven. Ook in reisproducties op TV trouwens. Terwijl het heerlijk reizen is als je de dag laat komen zoals hij is, globaal wat dingen gaat ondernemen, je echt verdiept in het land en zijn mensen en verder vooral je gevoel volgt wat te doen. Ik denk dat ik meer met Cees Nooteboom meega, die zegt dat ‘reizen een vorm van mediteren is’.. En dat doe ik dan ook op mijn reis door Griekenland, wellicht niet volgens de ‘regels’ maar wel regelmatig de stilte over me heen laten komen, en kijken waar dat toe leidt. Toegeven aan een ingeving en maar globaal de dingen plannen. En vooral je plannen wijzigen als er iets anders leuks op je pad komt.

En nu dus ook, change of plans volgende week. Ik zou vertrekken uit Iria, om onder andere in de Lousioskloof en de Tygetoskloof te gaan wandelen. Maar als ik er aan denk dat het dan zo’n 35 graden zal zijn, krijg ik al hartkloppingen van te voren. En ik ben niet zo’n vroege vogel die om zeven uur ’s ochtends al vrolijk ‘de paden op de lanen in’ gaat. Tegen die tijd doe ik in het gunstigste geval één oog open… Dus heb ik het appartement nog maar verlengd tot vrijdag en mediteer nog wat verder op dit heerlijke plekje. Ga nog een keertje extra naar Nafplion (ben nu echt onherstelbaar verliefd geworden op dit superleuke stadje) en naar het strand en stippel een alternatieve route uit voor daarna. Dan ga ik wel de bergen in, maar zal de wandelingen wel voor een groot deel per auto doen (met de airco op 20 graden…). Ik zie dan wel wat er nog van wandelen komt. Het enige dat ik vast van plan ben, is om 7 juni weer op het vliegveld te staan om mijn volgende bezoeker af te halen… (dus, wees gerust, dat zal ik niet vergeten!). En oja, ik heb nog een weekje Griekse les afgesproken in Nafplio… de laatste week van juni. Mmmmmmmm!

Eten
Het is acht uur geweest als ik naar beneden loop om in de supermarkt melk, water en nog wat noodzakelijke dingen voor het eten te halen. Supertijdstip, want tussen acht en half negen verdwijnt de zon achter de bergen aan de overkant. En dat is iedere avond anders, maar iedere avond weer spectaculair. Nee, wees gerust, ik zal niet weer een foto bij deze bijdrage plaatsen, maar op mijn PC staan er inmiddels ettelijke, de een nog mooier dan de andere! (liefhebbers komen maar een keer op visite om ze allemaal te zien…). Dus is de wandeling naar beneden op zich al een feest. Op de weg hier vóór stopt net een boer met z’n pickup bij het weilandje waar zijn vijf schapen zich bezig houden met de bestudering van een in de steek gelaten veld artisjokken. Er is één lam bij, en die komt meteen aangehuppeld als de boer stopt. Het hek gaat open en het lam gaat naar buiten en bij de auto staan. Het hek gaat achter hem weer dicht. Ik denk gelijk, ach gut, die moet mee naar het slachthuis, en huppelt nog wel zo vrolijk naar buiten. Hypocriet hoor, want ik lust graag lamsvlees. Maar ja, dit lam woont nu tegenover mij en zeg ik iedere morgen gedag. Maar dan haalt de boer een levensgrote zuigfles uit z’n auto en begint het lam bij te voeden! Waarmee dit dus waarschijnlijk z’n lamstijd zal overleven en (moeder)schaap zal worden. Gelukkig…

Op dit moment kijk ik even naar het Songfestival. Voor het eerst sinds ik weet niet hoeveel jaar. Wat ik mij ervan kan herinneren is dat de kwaliteit van muziek en zang gewoonlijk omgekeerd evenredig was met de (nep-) pracht en praal waarmee het omgeven was. Maar ik voelde me bijna verplicht om nu te kijken, nu het in Athene is. Het hele festival is gewoon een hype hier, iedereen heeft het erover en elke dag spotjes op TV en radio. Vooral natuurlijk van Anna Vissi, de Griekse bijdrage. Is ook wel een vrolijk liedje, en het zou voor het land leuk zijn om weer te winnen (daar hopen ze stiekem ook op!). Er zijn nu vijftien landen geweest, en het klinkt allemaal even ‘songfestivalachtig’…Waar blijft de echte topper?! Misschien dan toch Anna Vissi??? Oké , ik ben bevooroordeeld…


 

Deel dit artikel op:  

 

Plaats je reactie

Mollom CAPTCHA

Comments

No one has commented on this page yet.

RSS feed for comments on this page | RSS feed for all comments