Het vertraagde leven op Kythira

Gepost door: Corry Gepost op: 10 juni 2009 | 0 Reacties

Tags: , ,

Dinsdag 9 juni. Op internet las ik dat Griekenland te maken heeft met de eerste hittegolf van het jaar. Ik geloof het meteen, maar moet zeggen dat je daar hier op Kythira toch erg weinig hinder van ondervindt. Ja, het schijnt > 30 graden te zijn, maar met een over het algemeen koel zeebriesje is dat behoorlijk goed vol te houden. Oké, voor lange wandelingen is het nu te warm, al gaat het tot een uur of 9 nog prima (maar dat is wel érrug vroeg opstaan!). Maar verder is de dag prima te vullen. Vooral met strand en veeeeeeeeeeeeel duikjes in zee!

Ik moet bekennen dat ik vrij weinig doe dus. Op de een of andere manier schiet je hier op dit eiland meteen in de relaxstand. Dat betekent opstaan en rustig ontbijten, eventueel boodschappen halen, koffie drinken en eventjes half 10 naar het strand. Tot een uur of 2, half 3 de tijd doorbrengen met zonnen, zwemmen, lezen en zo nu en dan een praatje. Dan terug naar de studio, koffie, iets eten, even lezen, beetje slapen, douchen, wandelingetje, internet, koken/eten, eventueel nog drankje ergens halen of uit eten, lezen, slapen.

Woensdagochtend word ik rond 7 uur wakker en bedenk dat ik vanochtend toch maar ga wandelen. Ik ben immers vroeg wakker, dus kan eventjes half 8 weg. Als ik buiten kom voelt het aan alsof ik boven het warmterooster in een warenhuis stap. Wat is dit? Een ware föhnwind zorgt ervoor dat ik me subiet bedenk en weer terug naar binnen ga. Dit zijn geen wandelcondities... In elk geval niet voor mij. Plan B is met de auto (en de airco op 20 graden) op stap en onder meer een kijkje nemen in Avlemonas (vissershaven volgens het boekje) en het al weer volgens het boekje superstrand in Paleopoli. Misschien lekker om daar dan een duik te nemen. Als ik de afslag naar Avlemonas heb genomen zit ik meteen weer midden in de rotstuin. De weg is smal, ik kom werkelijk niemand tegen en tuf in een gangetje van 50 km per uur door dit bijna onwerkelijke gebied. Als een Teletubbie die naar zee gaat. Tegen het eind van de tocht daalt de weg weer flink en wordt het landschap groener, met meer 'echte' bomen. Ik kom door Paleopoli en ben er weer uit voordat ik er erg in heb. Waar is nu dat strand? Straks even zoeken, nu dan eerst maar naar Avlemonas dat een kilometer of wat verder ligt. Avlemonas staat vandaag ook niet op de kaart, behalve enkele bouwvakkers zie ik niemand. Ik parkeer op een in mijn ogen véééél te groot parkeerterrein (één zielig Golfje nu..) en wandel terug naar het haventje. Dat blijkt een plaatje te zijn, ik geloof niet dat ik al eens zo'n mooie natuurlijke haven heb gezien. In het boekje staat dat hier in 1802 het schip zonk van de Engelse Lord Thomas Elgin, die de marmeren platen van het Parthenon in Athene naar Londen vervoerde. Gezien de strijd tussen Griekenland en Engeland om deze platen is het toch gelukt ze weer boven water te krijgen!

Bovenaan de haven is een café met geweldig mooi terras (vooral natuurlijk vanwege uitzicht) waar net drie locals gaan zitten. Het is mij toch iets te warm, ik verlang nu al weer naar de auto! Als ik wegrij is het 9.15 en 32 graden...

Sissen in zee

Op naar Paliopoli (in de antieke oudheid was dit de haven van Kythira), naar het strand voor een duik. Komend vanuit Avlomenas zie ik het strand meteen. Het zijn witgrijze kiezels, ligt prachtig aan werkelijk turquoise water en er is niets en niemand te zien. Geen strandbed, parasol, café of iets levends te bekennen. Tja, ik ben best op rust gesteld maar er zijn grenzen! Doorrijden dus, terug naar Agia Pelagia-strand of naar Kapsali. Rijdend besluit ik tot het laatste en ga over Mitata, een weg die ik nog niet heb genomen. Het dorp blijkt op een berg te liggen, waar ik slingerend naar toe wordt gedirigeerd. Prachtige kerk op een plein, helaas heeft iemand zijn felgroene oude brik ervoor geparkeerd. Foto bewaar ik dus voor een volgende keer. In het dorp verdwaal ik weer compleet, want geen bord te bekennen. Bij een huis vraag ik in mijn beste Grieks welke weg naar Chora voert en krijg een lachend antwoord in het Nederlands! Alweer een op Kythira gestrande landgenote... (waarom zijn het toch meestal vrouwen die in Griekenland blijven hangen??)

De weg naar Chora is prachtig, rijdend door kloven vol cypressen en andersoortig groen, en langs flinke afgronden. De weg is smal en ik schiet dan ook in de lach als er een bord komt 'wegversmalling'. Kan het nóg smaller? Het kan in elk geval nog gekker want er volgt ook nog een bord 'verboden in te halen'. Welke idioot zou het in z'n hoofd halen hier (op twee wielen, kan niet anders..) in te halen???

Mijn maag knort op het moment dat ik Livadi inrijdt en een bakker zie. Misschien heeft het een met het ander te maken, maar ik trap er in en parkeer meteen. De bakker is helemaal geweldig (z'n assortiment..) en ik koop behalve mijn favoriete koulouri ook een soort melopitta met rozijnen en noten. Mmmmmm.

Het is inmiddels elf uur geweest als ik in Kapsali parkeer. Buiten is het inmiddels 35 graden. Ik ren bijna naar het strand. Helaas is de grond zo stenig (dun laagje zand bovenop) dat de parasol niet in de grond gaat. Er staan nog geen bedden met sols, want Kapsali is nog in winterstand. Nou ja, eerst maar zwemmen. Het sist gewoon als ik in het water duik, heerlijk, heerlijk. Het opdrogen op het strand gaat met de parasol schuin naast me en stevig vastgeklemd. 't Is behelpen, maar zonder is geen alternatief. Zodra ik beetje opgedroogd ben, ga ik lekker met een boekje bij Vanilia op het terras zitten. Vandaag geen inspanningen meer!

Het scheelde maar een haartje of ik had me noodgedongen toch nog erg moeten inspannen in deze hitte. Op de terugweg word ik een paar kilometer voor Agia Pelagia bijna aangereden door twee grijze toeristen in een grijze Athos, die ineens bedenken dat ze de weg weer opgaan en meteen linksaf. En dat zonder richting aan te geven en net op het moment dat ik langs rij... Ik schiet bijna door m'n rem en geef meteen een ram op de claxon en sta gelukkig een cm of zo van hun auto vandaan stil. De bestuurder kijkt dan half achterom, beetje verdwaasd, en slaat alsnog net voor mij linksaf... Ik geloof dat hij zich niet eens bewust is van z'n stommiteit! Grrrrrr, ik rij (nog met bonkend hart en knikkende knieën) weer verder. Paar keer diep ademhalen en dan gauw proberen te vergeten helpt. Het is gelukkig goed afgelopen.

 

 


 

Deel dit artikel op:  

 

Plaats je reactie

Mollom CAPTCHA

Comments

No one has commented on this page yet.

RSS feed for comments on this page | RSS feed for all comments