Met windkracht 8 op de Egeïsche zee

Gepost door: Corry Gepost op: 23 juli 2006 | 0 Reacties

Tags: , , ,

Naxos - Nea Makri - Loutra Ypati - Preveza ; 21 - 23 juli
Vrijdagnacht hoor ik het al. Aolus heeft het behaagd om nog wat harder te gaan blazen. Zijn bolle kaken vol wind blaast hij zich uit over de zee hier rond Naxos. Dat belooft wat voor het boottochtje vandaag... En ja, als ik rond half 11 bij de haven aankom, beuken de golven met kracht tegen de aanlegsteiger. Niettemin, er wordt gewoon gevaren volgens de havenpolitie. Helaas, mijn boot (Highspeed 3) is een uur later dan gepland en pas om kwart over twaalf varen we richting Mykonos, Tinos en tot slot Rafina. Dan begint het avontuur. Al vrij snel lijken we in een soort achtbaan te zitten, die op en neer en soms heen en weer zijn weg vind. Als je loopt lijkt je minstens een halve fles whiskey op te hebben, als je zit krijg je het ultieme kermisgevoel. Of Eftelinggevoel. De zee is donkerblauw met véél witte koppen, enorme golven knallen tegen het schip, spetters vliegen bijna constant tegen de ramen. Alsof er een enorme regenbui valt. Na Tinos steken we niet rechtdoor over naar het vaste land, maar varen langs de kust van Andros richting Evia. Als we Tussen Andros en Evia oversteken, moeten we allemaal blijven zitten... Dat valt zo te zien niet mee voor de velen die groen van ellende af en aan lopen naar de WC! En weer ben ik erg blij dat ik nooit zeeziek word. De boot gaat ook wat zachter varen. Niettemin, het verloopt toch allemaal goed en na een stukje kust van Evia steken we over naar Rafina. Dan gaat het ook iets beter, totdat we vóór Rafina zijn, waar de zee weer behoorlijk op de kust aanvalt. Maar rond half 5 zit ik dan toch in de auto richting Nea Makri, wat helaas nog niet verhuisd is en ook nog steeds aan dezelfde noordkust ligt. Dus ook hier windkracht 8...


Via Marathon richting Karpenissi
Ja en dan is toch mijn laatste weekje aangebroken. Zaterdagavond heb ik mijn zus opgehaald van het vliegveld, zij reist mee terug. We hebben nog een week in Griekenland voor de boeg, 29 juli om acht uur 's avonds stappen we aan boord in Igoumenitsa om terug te varen naar Ancona. Maar, het is nu zondag en we gaan nog heerlijk een week van dit geweldige land genieten. We besluiten om via de bergen richting Epirus te gaan, en eerst via Marathon en het Marathonmeer naar de snelweg te rijden.
Marathon is natuurlijk dé oorsprong van de Marathonloop van 42 kilometer. Daarvoor even een duikje in de geschiedenis. In 490 voor Christus vond hier de slag van Marathon plaats, de Grieken tegen het véél grotere leger van de Perzen (10.000 Grieken tegen 30.000 Perzen). Maar wie niet sterk is moet slim zijn en met veel wijsheid (aanval vanuit de bergen, die zij natuurlijk als geen ander kenden) is het toch gelukt om de Perzen te verslaan, terwijl de Grieken slechts 192 doden te betreuren hadden en de Perzen 6000. De as van deze 192 helden wordt bewaard in 'de tumulus van Marathon', een collectieve graftombe nabij het voormalige slagveld. Na het winnen van de slag rende een boodschapper de 42 kilometer naar Athene, meldde de overwinning, en viel vervolgens dood neer. Gelukkig gaat het tegenwoordig beter met de Marathonlopers! Overigens heeft het enorme Perzische leger nog diverse keren geprobeerd om Griekenland in te nemen. Maar hoewel ze soms het leger op het land konden verslaan (en Athene twee keer volledig is verwoest) waren ze niet opgewassen tegen de zeevloot van Griekenland, zodat een overwinning uitgesloten was. Sterker nog, de zeevloot trok zelf op oorlogstocht en nam veel van hun eerdere vijanden onder vuur. Zo is de neergang van het enorme Perzische rijk ingezet. En Athene werd in no time het grootste en machtigste centrum van de toenmalige wereld. Wat weer voor onderlinge rivaliteit zorgde met de overige stadstaten. Dus weer oorlog. En zo bleef men in beweging...

Marmeren stuwdam (foto's)
Via deze route kom je over de Marathondam, die helemaal van Pendelisch marmer is (zelfde marmersoort als het Parthenon). Hij is bijna 300 meter lang en zo'n 70 meter hoog. Vanaf 1926 zorgde deze, door Amerikanen geconstrueerde dam ervoor dat Athene een waterleiding kreeg. Tot 1956 heeft het (kunstmatige) Marathonmeer voor de watervoorziening in de stad gezorgd. Het is een apart zicht, deze uit marmerblokken opgetrokken dam bij het o zo blauwe meer. Een drukker route ook, blijkbaar een geliefde route voor (vermoed ik) Atheners die naar de kust willen! Hierna pakken we de snelweg naar Lamia. Net vóór Lamia komen we door de drukke kustplaats Kamena Vourla waar zóveel terrassen aan het water zijn, dat we subiet bezwijken en de auto aan de kant zetten. Het is er druk, maar toch erg leuk en heerlijk in de schaduw met een zacht windje vanuit zee. De strook strand is best drukbezocht, maar toch niet hinderlijk. Er zijn voldoende hotels en pensions om bijvoorbeeld een paar nachten te overnachten. Toch doen we het nu niet, omdat we in de bergen willen overnachten. Het wordt uiteindelijk Loutra Ypati, aan de voet van de berg Yti, waar we via een prachtig glooiend landschap naar toe rijden. Het lijkt 's middags als we aankomen een super slaperig dorp. We kijken nog even in Ypati, dat vijf kilometer hoger ligt, maar ook daar is niet veel te beleven. Terug dus naar Loutra Ypathi wat een schaduwrijk dorp is, waar we in elk geval een paar hotels hebben gezien. We kiezen het hotel dichtbij het pleintje waar een groot terras is. 's Avonds lopen we het dorp rond en ontdekken nog minstens twaalf andere hotels! Waarschijnlijk is het hier in de winter ook redelijk druk, want een skigebied niet al te ver weg. Rond zeven komt het dorp ook tot leven, omdat de zon minder krachtig is en mensen na de siësta weer fris de tweede helft van de dag aankunnen. Het is redelijk druk, veel 55+ ers maar gelukkig ook nog jongere mensen... We eten op het terras van een soort snackbar, die overdag pattisserie (zacharoplastio) is: héérlijk. Loutra Ypati is ook een spa-resort, dus kuurbaden. Misschien daarom de vele grijze hoofden..?

Karpenissi - Preveza
Maandag stappen we rond half 10 weer in de auto. Vandaag richting Ionische kust, via Karpenissi. We twijfelen voor de laatste dagen (strand) nog steeds tussen Lefkas, of toch een badplaatsje ten zuiden van Preveza aan het meer, of Preveza zelf. Of misschien toch nog doorrijden richting Parga? In het Duits zeg je dan 'die Qual der Wahl' en zo is het. Te veel keuzes, wat te doen? Maar goed, tot Agrinio is de route in elk geval hetzelfde, dus we zien wel.
De weg van Loutra Ypati naar Karpenissi wordt al snel steiler, na het Yti gebergte volgt het Tymfristosgebergte. Het is een schitterende weg, die hoger en hoger klimt. De berg Tymfristos is ook 2300 meter hoog. De uitzichten zijn dan ook indrukwekkend, en ik realiseer me weer hoe gevarieerd Griekenland toch is. In twee dagen tijd rijden we nu van kust naar kust dwars door een prachtige superbergachtige streek, met een vegetatie die soms van berg tot berg verschilt. Karpenissi is een grappig bergstadje, waar we wat drinken en een beetje shoppen. Na Karpenissi rijden we via de westelijke weg (er zijn twee mogelijkheden) richting Agrinio. We komen hierdoor over de hoge brug over het Kremastonmeer. Het meer komt als een verrassing tevoorschijn, na een van de vele bochten. Prachtig turquoise, temidden van hoge bergen en heel grillig van vorm. We eten in een restaurant aan de (hoge) oever van het meer. We zijn de enige gasten, zoals we ook zo ongeveer de enigen op weg zijn op deze route. Toch komen we wel door diverse kleine bergdorpen, gaan die mensen niet zo vaak van A naar B? En ook geen toeristen, ook in Ypathi en Karpenissi hebben we geen andere taal dan Grieks gehoord.
Tussen de dorpen is het overigens een en al eenzaamheid. Niets geen landelijk gelegen huisjes eenzaam op een berg. Lijkt me ook niet echt fijn, eerlijk gezegd. Onderweg valt ook op dat het in de winter toch behoorlijk ijzig en sneeuwig kan zijn. Veel waarschuwingsborden voor ijsvorming, borden die je manen om je sneeuwkettingen om te doen, en hoge palen om de berm te markeren, zodat je ook bij meters sneeuw de weg kunt blijven volgen. Of in elk geval kunt proberen te volgen... Het gebied hier biedt volop mogelijkheden voor wandelen, trekking en rafting (alleen als er voldoende water is uiteraard..). In de winter kun je er skieën (rond Karpenissi). Maar nu is het buiten 35 graden, dus lijkt allemaal vér weg!
Tja, bij Agrinio moeten we toch echt kiezen. Inmiddels is het zes uur. We besluiten om in elk geval één nacht in Preveza te blijven. Leuk om 's avonds in zo'n stad te zijn. We besluiten ook om niet naar Lefkas te gaan. Het is hoogseizoen, het zal er sowieso erg druk zijn, en bovendien liggen de leukste plaatsjes aan de oostkust, dus erg warm. Hier in het Ionisch gebied waait momenteel een westelijke wind. Het gebied rond Preveza is erg waterrijk, Preveza zelf ligt grotendeels aan een inham van de zee, die bijna een meer is. Het is een echt Grieks stadje, met een leuke boulevard, tal van zeilbootjes aan de kade, en veel terrasjes. We kiezen een hotel aan deze boulevard en storten ons al gauw in het avondgewoel: volta en terras!

 


 

Deel dit artikel op:  

 

Plaats je reactie

Mollom CAPTCHA

Comments

No one has commented on this page yet.

RSS feed for comments on this page | RSS feed for all comments