Vitina – Kalavrita; koel in de bergen

Gepost door: Corry Gepost op: 19 juni 2009 | 0 Reacties

Tags: , ,

Om 9.00 uur stap ik in de auto voor een redelijk lange tocht, van Jefira/Monemvasia in principe naar Levidi en als ik dat niet leuk vind door naar Vitina. Lekker even in de bergen, want koel, wandelen. De tocht voert door een mooi gebied, via Skala en Sparti. De route Sparti-Levidi is weer even zoeken zoals gewoonlijk. Als je niet helemaal standaard volgens 'het boekje' wilt rijden, valt het niet mee. Dan wordt het kaart bekijken, wegen tellen en de stand van de zon in de gaten houden. Enfin, na wat omzwervingen zit ik op het goede pad en volgt op een gegeven moment Levidi. Allemachtig wat een saai plaatsje. De omgeving is best mooi, ik heb ook wel heel aardige maar lonely hotels gezien. Leuk voor een romantische date, maar vandaag even niet. Dus door naar Vitina. Ook daar blijkt het geheel en al verlaten te zijn als ik tegen enen aankom. Op het leukste terras (van de twee) aan het plein ga ik een verse jus drinken en bedenken of ik hier nu wel of niet blijf. Na 10 minuten komt er een Duits en een Nederlands stel zitten en ben ik druk aan het vertalen voor het meisje van de bar. Blijkt geen Engels te kunnen en kan geen (simpele) vraag beantwoorden. Ik vind dat op zich wel bijzonder, omdat ik me heb laten vertellen dat nu toch op alle middelbare scholen Engels wordt gegeven.

Ik besluit in elk geval één nachtje te blijven, dan kan ik na het eten eind van de middag een lange wandeling maken en morgen vroeg verder, richting Klitoria of Kalavrita.

Helaas, na het (heerlijke) eten is de lucht compleet betrokken, dondert het als een gek en is het wachten op de plensbuien die ik me nog van mijn vorig verblijf hier kan herinneren. Alleen, ze komen niet. Toch stel ik het wandelen maar even uit tot vanavond...

Je merkt goed dat het hier in deze regio overdag ook nog best warm is maar 's avonds beduidend koeler dan aan de kust. Heerlijk. Maar verder is het me té saai, als ik nog een rondje doe blijk ik toch teveel een bezienswaardigheid naar mijn zin. De enige toeriste in het dorp... Morgen naar het noorden!

 

Honingproductie onderweg

Het ontbijt in dit hotel is anders dan alle andere, met onder meer een tosti, standaard koffie (ben weer eens te laat om om thee te vragen), een glas melk én een glas sap en een steenkoud (wel gekookt!) ei. Gelukkig ook yoghurt, honing, zelfgemaakte marmelade en toost, zodat ik het ijskoude ei in elk geval laat liggen...

Het is tegen negenen als ik wegrij en 20 graden in de zon. Voelt heerlijk aan. De weg richting Langadia is prachtig, volgens mij schrijf ik dat iedere keer weer als ik hier rij. Excuses! Maar het is zooooooooo mooi. In het eerste deel staan links en rechts van de weg overal groepen bijenkasten, in allerlei kleuren. Bij tal van 'bijendorpen' zijn de imkers druk bezig. En aangezien de berghellingen compleet met dennenbomen zijn begroeid wordt hier vast die heerlijke bomenhoning geproduceerd!

 

In de buurt van Langadia wordt de weg smaller, hier zie je ook goed dat de weg wat naar beneden gaat. Je kijkt soms ver over de bergen heen als je in de richting van Olympia/Pirgos kijkt. Je daalt feitelijk af van de bergen naar de kust.  Langadia ligt weer mooi en stil tegen de bergwand geplakt. Eenmaal in het dorpje zelf is het nog best levendig. Bij Stavrodromi (=kruispunt) ga ik rechtsaf richting Dafni. In elk geval probeer ik dat, maar in Tropea verdwaal ik al meteen. In zo'n dorp staat vrijwel nooit een (zichtbaar) bordje, het is meestal op richting gokken. Om te veel gedoe te vermijden vraag ik het aan een wandelaar. Hij legt het me uitvoerig uit, minstens 5 keer, heeft er volgens mij niet veel vertrouwen in dat het gaat lukken. Ik nodig hem toch niet uit om mee te gaan... Maar een dorp verder gaat het nog mis en voor ik het besef zit ik op een sterk dalende en steeds smaller worden weg, die slingert en per bocht slechter wordt. Als ik ineens voor een soort krater sta en de weg 1.50 breed is en ik er dus NIET langs kan, besef ik dat dit toch echt de weg naar Dafni niet kan zijn. Wat nu? Ik ga dan maar in z'n achteruit, geef heeeeeeeeel veel gas en probeer zo de helling achteruit weer op te gaan. De auto heeft hier (zuchtend onder al mijn bagage, ahum) echt geen zin in. En dan schiet het ineens door m'n hoofd, wat als hij uitvalt en het niet meer doet?? Enfin, gelukkig is de wandeling naar het dorp (en hulp hoop ik..) niet zo ver. Maar het lukt om 50 meter achteruit te rijden, al gaat het niet van harte, daar kan ik met moeite draaien en rij terug. Bovenin het dorp vraag ik het aan de eerste beste bouwvakker die ik zie en krijg weer geduldig veel uitleg...

Kalavrita

De weg naar Dafni (de echte..) komt langs een prachtig stuwmeer, voor Mournia. Ik zit een half uurtje op een superterrasje waar het volgens mij nooit druk is. Blijkt ook alleen in augustus te zijn, verder nauwelijks bezoekers (ze leven ook van een ander inkomen). In het volgende dorp vraag ik maar meteen of ik de goede weg heb, voor geen geld nog zo'n ervaring vandaag als vanmorgen! Maar zonder kleerscheuren kom ik uiteindelijk in Dafni aan, net als Langadia een 'hangdorp'. Daar kun je dan kiezen uit meerdere wegen, ik gok op de benedenroute, vooral omdat er ook een bord staat 'E.O. Tripoleon (111)'. Na even nadenken realiseer ik me dat dit de weg is naar de Ethniki Odos naar Tripoli, die ik straks moet hebben. Daarna staat op de borden enkel nog 'E.O. (111)'. Moet je maar net weten als je naar Tripoli wilt (en geen Grieks kunt lezen).

Mijn eerste doel is Klitoria, wat aan de ene kant een levendig, want druk, maar verder ook wat saai plaatsje is. Ik doe een rondje, drink wat op een terras, bekijk een grappig piepklein museum, maar vertrek toch naar Kalavrita. Ook in Klitoria ben ik volgens mij de enige buitenlandse en na 10 minuten zijn er al allerlei mensen die me 'kennen' en zwaaien. In Kalavrita ben ik vast anoniemer met al die treinladingen die aangevoerd worden!

De weg is uiteraard weer schitterend, door een hoog berglandschap. Ik ontwijk 2 op het gemakje overstekende schildpadden en een (levende!) slang en stap een paar keer uit om de lucht op te snuiven. Mmmm, heerlijk, en de lucht voelt ook 'drosseri' (=koel) aan. Langs het monument 1943* rij ik het dorp binnen. Het doet meteen prettig aan en als ik een rondje heb gelopen besluit ik inderdaad een paar dagen te blijven. Ik doe lekker luxe en kies een 4-sterrenhotel in het groene gedeelte van het dorp. De kamer is klein maar verder super, de bad-bar is goed gevuld (zeep, shampoo, douchegel, bodylotion en nog drie doosjes met allerlei handigheidjes), de bedden goed, én... er is wireless internet. Kortom, perfect! Ik ga lekker lunchen op het terras en lezen wat ik vanavond en morgen allemaal ga doen. Maar nu eerst even de onweersbui(en?) afwachten...

* Het monument herinnert aan de tragedie die hier op 13 december 1943 plaatsvond. Als represaille voor verzetsactiviteiten werd praktisch de gehele mannelijke bevolking (iedereen vanaf 15 jaar; ca. 1300 personen) door de Duitse bezetters doodgeschoten. Daarna werden Kalavrita en het klooster Moni Agias Lavras, zes kilometer buiten het dorp gelegen en de bakermat van de Griekse onafhankelijkheidsstrijd, platgebrand.

 


 

Deel dit artikel op:  

 

Plaats je reactie

Mollom CAPTCHA

Comments

No one has commented on this page yet.

RSS feed for comments on this page | RSS feed for all comments