Ziekenhuizen in de Griekse oudheid

Gepost door: Corry Gepost op: 24 september 2007 | 1 Reacties

Tags: , ,

Eén asklepion, twee asklepeia. Maar wat is het? Een paar weken geleden kwam de term ‘Asklepion’ een keer ter sprake bij het afscheid van een collega. Nu wist ik dat het in de oudheid een ziekenhuis was en dat heiligdommen van Hippocrates als hoeder van de geneeskunst vaak bij zo’n Asklepion geplaatst zijn ( Kos, Epidaurus). Maar verder…? Afgelopen weekend bladerde ik een kinderboek door over de Griekse oudheid en ja hoor, daar stond in hoe dat ging in zo’n ziekenhuis ruim voor onze jaartelling.


Na de zesde eeuw voor Christus werden er in veel stadstaten tempel-ziekenhuizen opgericht, de zogenoemde Asklepeia, naar Asklepios, de god van de geneeskunde. De patiënten geloofden dat de goden hen ’s nachts kwamen genezen. Na ongeveer 460 voor Christus begon men een nieuwe theorie aan te hangen, gebaseerd op het idee dat alles bestond uit de vier elementen: vuur, aarde, water en lucht. Het lichaam zou bestaan uit vier sappen: bloed, slijm, gele gal (overgeefsel) en zwarte gal (uitwerpselen). Je werd ziek als de sappen uit evenwicht raakten. In de winter bijvoorbeeld als iemand koud en nat werd, kon zijn lichaam te veel slijm bevatten en kou vatten.

Natuurlijke geneeswijzen
Vanuit deze theorie werd een systeem van natuurlijke geneeswijzen ontwikkeld gebaseerd op tegenstellingen. Het geneesmiddel voor verkoudheid was om de patiënt naast een vuurtje warm en droog te houden. Tijdens de zomer moesten mensen hun sappen in evenwicht houden door veel koude dranken te drinken. De Grieken bouwden deze ideeën uit tot een volledig gezondheidsprogramma. Veel asklepeia werden kuuroorden, met gymnastiekzalen, zwembaden en renbanen.

Zwartgallig
Van een lezer op een Griekelandforum hoorde ik dat deze oude theorie van de vier lichaamssappen ook bepaalde wat voor type je was. Volgens de 'leer der humores' leidde een teveel aan bloed tot een vurig temperament: het sanguïnische type. Had je overheersend slijm (flegma) in je lijf dan was je 'flegmatisch', en zat je met teveel gele gal dan was je 'cholerisch'. Het vierde type is de melancholicus: degene met teveel zwarte gal in zijn lijf. De zwartgallige dus… Grappig om te weten!
De sappentheorie heeft het lang uitgehouden. Tot lang na de Middeleeuwen werden aderlatingen toegepast. Die moesten zieke mensen van een teveel aan bloed ontdoen.

Bronnen: o.a. ‘Zo was het in het oude Griekenland’


 

Deel dit artikel op:  

 

Plaats je reactie

Mollom CAPTCHA

Comments

  • dank u wel,
    ik heb hier veel aan gehad voor mijn PO

    Posted by hugo 1ha2, 06/12/2016 5:10pm (1 year ago)

RSS feed for comments on this page | RSS feed for all comments