Na negentien weken weer thuis... Wénnen hoor!
Zondagavond logeren we in Luzern, een prachtige oude stad aan het Vierwoudstedenmeer, in Zwitserland. De reis er naar toe was behoorlijk druk en filerig, vooral voor de Gotthardtunnel. Het is nog steeds warm, maar als we 's avonds heerlijk zitten te eten op het terras van ons hotel, begint het waanzinnig te hozen. Rennen....! Het hotel is van alle luxe voorzien dus de rest van de avond (na elven) wordt gevuld met bad, boek en internet.
Maandagochtend vertrekken we na een ontbijtje aan het water met koffie en gipferli richting Trier. Helaas, alweer overal files. Nooit meer in de zomer op reis... Niettemin, we zijn op tijd in Trier voor een wijntje op een nog zonnig terras en genieten volop van deze laatste vakantieavond. Het voelt nu al vreemd moet ik zeggen. Trier is al bijna thuis, niet zo vakantieachtig. Hier ga ik zo vaak naar toe, en op de een of andere manier lijkt het nu al weer heel gewoon om hier te zijn. En als we dinsdagavond rond half zeven Middelburg binnenrijden, heb ik ook niet het gevoel bijna vijf maanden weg geweest te zijn! Het is allemaal heel gewoon en heel vertrouwd. Net of ik er vorige week ook gewoon was. Jeetje, wat érg eigenlijk! Waar is mijn reisgevoel gebleven?
Het is een fantastisch gevoel om ergens naar onderweg te zijn, zonder de noodzaak om snel aan te hoeven komen. Zo kun je dromen over en uitkijken naar het doel aan de horizon, maar je verder vooral bezighouden met het moment.