Dag Bas

Toekijken vanaf de keukentafel als ik aan het koken ben. Een stukje eierkoek of een lik yoghurt bietsen als ontbijt. Demonstratief het etensbakje uitlikken als het al heel lang leeg is, onderwijl verwijtend mijn kant op kijken "snap je nu nog niet dat ik brokjes wil?". Voetknuffelen, wilde spelletjes spelen, voetballen met Lola en alle steentjes en schelpjes uit een schaal mikken. Het is sinds twee weken verleden tijd, Bas is er niet meer en we missen hem nog elke dag.
Het is een fantastisch gevoel om ergens naar onderweg te zijn, zonder de noodzaak om snel aan te hoeven komen. Zo kun je dromen over en uitkijken naar het doel aan de horizon, maar je verder vooral bezighouden met het moment.