De watervalletjes van Milopotamos

Gepost door: Corry Gepost op: 14 juni 2009 | 0 Reacties

Tags: , ,

Zaterdag is dan eíndelijk weer eens een geschikte wandeldag, in elk geval vanochtend. Nadat ik gisteren maar weer eens een dagje genoten heb van de altijd aangename combinatie van zonnen en zwemmen, besluit ik vandaag weer wat actiever te zijn. Op naar Mylopotamos om een wandeling te maken uit het wandelboekje van Kythira, dat ik inmiddels op de kop heb getikt. Een wandeling naar watervalletjes en oude watermolens in de kloof.

Als ik de auto op het pleintje wil parkeren gaat dat maar met moeite. Er is net een bus gearriveerd die óók plek op het minipleintje wil. Dan blijkt ook nog dat deze bus vol zit met Grieken tussen de 50 en de 70 die luid snaterend dezelfde kant op lopen als ik. Gaan die ook die wandeling maken? Er stond toch in het boekje dat het een zware wandeling is? Maar jawel, ze nemen hetzelfde smalle keienpad naar beneden in de kloof, richting waterval. Oké, er haken er een paar af halverwege om in een nis op de terugtocht van de anderen te wachten, maar de meesten zetten door, elkaar zo nodig vasthoudend. Ik besef dat ze vast en zeker nadat ze de 1e waterval hebben gezien weer terug naar boven gaan... Eenmaal beneden blijkt dat je al een redelijke waterval meteen kunt ziet, er worden hééééél veel foto's genomen van elkaar voor de waterval en dan gaat de kudde weer terug naar boven. En wordt het heerlijk rustig beneden...

De kloof

Natuurlijk loop ik eerst weer tig keer heen en weer voor ik het goede pad heb gevonden. Ik vraag me wel eens af of ik gewoon geen goede antenne heb voor routebeschrijvingen. Het pad blijkt écht smal te zijn en loopt langs een stromend beekje, gevolg van de waterval. Ik snap meteen waarom mensen met hoogtevrees wordt afgeraden deze tocht te lopen... Maar het is in één woord prachtig. Een unieke atmosfeer die gevoed wordt door de kabbelende beek, het in stralen door de begroeïng heenvallende zonlicht, de geluiden van vogels en insecten en het geknisper van de bladeren onder mijn voeten. Snoeien doen ze hier niet zo vaak, en ook het pad is niet wat je noemt een vlak paadje (veel keien en gruis) dus hier en daar is het even uitkijken. Tegelijk met mij volgen ook tal van vlinders, bijen, insecten, libellen, sprinkhanen, mieren in alle formaten en nog een hoop niet door mij te definiëren beestjes deze route. Ik moet zeggen, dat al deze wandelingen weer goed zijn om mijn latente beestjesfobie te onderdrukken. Ik raak zowaar nog gewend aan het gefladder, gezoem en gekrioel om me heen.

Regelmatig sta ik even stil om te genieten en om me heen te kijken. Het lopen over het pad vergt alle aandacht, om niet onverwachts in de beek te belanden. Blijk ik deze beek ook nog een paar keer over te moeten steken, via een paar iets boven het water uitstekende stenen en een keer via drie smalle boomstammetjes. Gaan die mij houden?? Tja, er is niet veel keus en het ergste is dat je valt en nat wordt. Dat overleef ik dan ook wel weer bij deze temperaturen. Maar het gaat allemaal super en de route wordt steeds mooier. De ruïnes van de watermolens zijn niet mijn ding, gewoon oud en verbrokkeld. Wel fascinerend hoe men destijds heel slim gebruik wist te maken van het stromende water van deze beek. Maar de watervalletjes die je zo nu en dan ziet zijn erg mooi, al moet ik wel eerlijk zeggen dat ik de watervallen in de Pilion indrukwekkender vond. Maar de route is eigenlijk al heel super op zich, zo door deze kloof, naast het water, met alleen de geluiden van de natuur om je heen.

Beer onderweg

Het is kwart over 11 als ik weer in het dorp ben, een tochje van ruim twee uur achter de kiezen. De wind zorgt er voor dat het nog steeds heerlijk aangenaam is in de zon. Ik wandel nog wat rond en besluit dan om nog even naar Chora te gaan, beetje winkelen en kijken hoe de stad eruit ziet als alles open is. In Livadi lokt de bakker mij weer naar binnen, ik haal er onder meer een heerlijke bougatsa, de eerst deze vakantie. Heb ik nu wel verdiend...

Chora is druk, druk, druk. Blijkt die bus Grieken nu hier te lopen! Maar zij niet alleen, ook een bus Amerikanen, deels 'terugkeer-Grieken' is er gedropt. De winkeltjes en terrasjes doen goede zaken, maar het is mij iets te druk. Ik rij nog even door naar Kalamos, een plaatsje zo'n 5 kilometer verder. Als ik de afdaling maak (dezelfde weg als naar Kapsali) kom ik een auto tegen met een beer achterin. Deze beer hangt met z'n poot uit het raam, knus achter de bestuurder. Tja, ze zeggen toch altijd dat hond en baas op elkaar lijken?

Kalamos is verlaten, heet en stoffig. Ik neem een alternatieve route terug en ga via Livadi weer richting Agia Pelagia. Daar zie je goed dat het nog steeds stormt uit het noorden, witte schuimkoppen en een wilde zee slaat tegen de kade en het strand. Maar de atmosfeer is heerlijk luchtig, lekker om toch nog even uit te waaien. 's Avonds is het gewoon weer windstil, zoals het hoort. Ik besluit dan ook om lekker beneden in het dorp te gaan eten, morgenavond stormt het misschien. En zoals alle keren dat ik hier uit eten ga, is dat weer bij het restaurant Kaleris, waar het superlekker is. De meeste gasten hier komen steeds terug. Het stel waar ik mee ga eten zelfs vrijwel elke avond! Maar eerlijk is eerlijk, ze maken hier ook iets bijzonders van meest eenvoudige gerechten. Echt Grieks, maar wel met een eigen variant. Smullen dus...

Boerenmarkt in Potamos

Zondagochtend rij ik om 9 uur richting Potamos, het dorp hierboven. Deze ochtend is er een boerenmarkt, zo is mij verteld. Een happening waar het hele eiland naar toe komt. Ben erg benieuwd! Het blijkt een marktje te zijn, op het centrale plein bij het grote bankgebouw. Aan tafeltjes zitten mensen met allerlei (zelfgemaakte) producten, groente en fruit. Dus olijfolie van de eigen olijfbomen, zelfgemaakte kazen, jam, honing, sappen, likeur en daarnaast groente, fruit en eieren. Ik koop hier en daar wat en geniet vooral ook van de bedrijvigheid. Veel mensen zien elkaar hier elke week en praten bij. De terrasjes zitten vol en overal worden de laatste nieuwtjes uitgewisseld. Niet groot, maar wel leuk! Na een drankje temidden van het gekrioel, ga ik gauw naar huis om mijn vlita (wilde bladgroente) in de koelkast te leggen. Volgens mij begint ie nu al flink te verleppen, zal mij benieuwen of het nog wat wordt vanavond...

Lezen

De laatste week kom ik weer flink toe aan lezen, zeker op het strand. Ik heb twee 'Griekse' boeken gelezen, boeken die (voor een deel) zich afspelen in Griekenland: 'De naam van mijn vader' van Nelleke Noordervliet en 'Onder de acropolis' van Sofka Ziennovief. De boeken zijn heel verschillend maar beiden leuk en interessant. Het eerste boek is een psychologische roman in drie delen. Deel 1 speelt voornamelijk af in Amsterdam, deel 2 in Weimar en deel 3 op Kreta. Het gaat over een vrouw die op zoek gaat naar haar vader en daarnaast probeert haar verleden, dat een grote stempel op haar leven drukt, te accepteren. Zodat ze weer verder kan met het heden en de toekomst. De Griekse omgeving speelt op zich geen rol, is meer decor.

Het tweede boek daarentegen is wel op en top Grieks georiënteerd. Het gaat over een Britse van Russische afkomst, die met haar man, een Brit van Griekse afkomst, besluit om in Athene te gaan wonen en werken. Daar betrekken ze een appartement in Vougliameni en gaan zich mengen in het Griekse leven. Het boek beschrijft hun eerste jaar in Athene en is verrukkelijk herkenbaar voor iedereen die Griekenland (een beetje) kent. Niet alleen de dagelijkse gebeurtenissen komen aan de orde, maar ook een stukje geschiedenis en tal van Griekse gebruiken, tradities en feesten.

 


 

 

Plaats je reactie

Comments

No one has commented on this page yet.

RSS feed for comments on this page | RSS feed for all comments